Ντιλιτ

Θελω να τα παρατησω ολα και να σηκωθω να φυγω. Βαρεθηκα να μου τριβουν την υποκρισια καθε μερα καταμουτρα, βαρεθηκα τα ψεμματα, βαρεθηκα τους συμβιβασμους. Δεν ειμαι οπως θελω. Μικρη ειχα ονειρα. Μου τα χουν παρει ολα. Διαβαζω ασταματητα για να περασω σε μαι σχολη που δεν μου αρεσει πραγματικα γιατι απλα δεν εχω αλλη επιλογη. Αγαπω το θεατρο μα το να γινεις ηθοποιος εδω ειναι εξευτελιστικο. Ενω, το "μηχανικος"..Τι ωραια που ακουγεται "Η κορη μου ειναι μηχανικος"....
Χανω την καλυτερη μου φιλη και μερικες φορες νομιζω οτι δεν με καταλαβε ποτε πραγματικα. Καποτε σκεφτομασταν με τον ιδιο τροπο.Ισως τωρα εχουμε αλλαξει. Βλεπω το τελος να ερχεται παρ'ολο που υποκρινομαι οτι ολα ειναι οπως παλια. Και κανουμε σχεδια για το μελλον μαζι. Αλλα το βλεπω στα ματια της πως δεν πιστευει τιποτα απο αυτα.Συμβιβαζομαστε μεχρι να μας χωρισει αναγκαστικα η αποσταση ή ο χρονος.
Ολη την περασμενη χρονια ενιωθα την απορριψη καθε στιγμη..Δεν ημουν αρκετα καλη για κανενα. Ουτε καν για τους γονεις μου. Πληγωθηκα οσο ποτε αλλοτε, γιατι τα συναισθηματα μου δεν ειχαν ανταποκριση, ουτε λεπτο. Ηθελα να δωσω και δεν με αφηναν...
Καποιος με ειπε ψυχρα λογικη. Δεν ειμαι ψυχρα λογικη..Ειμαι αδεια απο αισθηματα. Φοβαμαι να νιωσω γιατι φοβαμαι μην πληγωθω.Ξανα.
Τωρα ειμαι μονη αλλα θα σταθω στα ποδια μου.Θα βρω παλι τον εαυτο μου και θα κανω οτι ειναι καλο για μενα. Ηρθε η ωρα να κοιταξω τον εαυτο μου. Και ισως το να εισαι ψυχρα λογικος δεν ειναι τελικα τοσο κακο......
Ολα τα αλλα ντιλιτ.