Άι αμ αντίκτεντ του Γουίζντομ...

Με μία σου λέξη,έτσι απλά,τα αλλάζεις όλα...Τα κάνεις όλα,πότε πιο όμορφα,πότε πιο άσχημα..
Με μία σου σκέψη,μου γεννάς χιλιάδες...Το ίδιο και εγώ σε σένα,το ξέρω..
Νιώθω περήφανος...Για σένα... για μένα,για εμάς....
Όσα λόγια κι αν γράψω,δεν χωράνε τα τόσα βράδια..Τις τόσες αναμνήσεις..
Είναι πολύ λίγα τα λόγια για όλα αυτά..
Ίσως....

Ίσως να χωρέσουν σε μία αγκαλιά..και ένα φιλί..εκείνη την στιγμή,που όλος ο κόσμος για μένα θα είναι ροζ και γαλάζιος..
Που θα βλέπω αστεράκια,στο'χω πει..
...και εσύ θα βλέπεις...!
Και θα είσαι μόνο εσύ.Μόνο εσύ για μένα σ'όόόλον τον κόσμο..
Μόνο τα ματάκια σου,που θα'χω μπροστά μου..
..άντε,ακόμα και τα γυαλάκια σου..

Μόνο τα χείλη σου που θα περιμένουν...
..μόνο τα χέρια σου που θα κρατάω στα δικά μου..
και τότε...
..θα φύγω..

Ψάρωσες;Όχι,πλάκα κάνω...
Τότε θα σου ψιθυρίσω στο αυτί "σ'αγαπώ"..
..και θα βγει από τα χείλη μου σαν την πιο μεγάλη αλήθεια μου..
Σαν παραμύθι που περίμενε από καιρό να φανερωθεί...
Σαν ποίημα.

Σαν λύτρωση..

Γεννηθήκαμε.....για να προσπαθούμε...
...
..Σ'αγαπάω..