Και τώρα τι;Κενές μουσκεμένες σελίδες..

Σε μερικές ώρες φεύγει ο χρόνος..Πάει το 2008...Όπως κάθε χρονιά,αφήνει μία γλυκόξυνη γεύση..Μία γεύση σαν αυτή που έχει η σάλτσα που βάζει η μαμά μου στο κοτόπουλο..
Υπήρχαν στιγμές χαράς.Σίγουρα υπήρχαν.Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να σπάσω όλο το δωμάτιο μου...Πέρασα πολλά..Πόνεσα πολύ,γέλασα πολύ..Κλείσαν κεφάλαια και άνοιξαν άλλα..
Είναι μία ιστορία σε ένα βιβλίο..Την διάβασες.Την αγάπησες..Τώρα όμως,έμειναν μουτζουρωμένες σελίδες,μουσκεμένες από τα δάκρυα σου.Σελίδες που κάτω από τις μουτζούρες βλέπεις ακόμα όμορφες φωτογραφίες,διαβάζεις λόγια αγάπης..Θυμάσαι πολλά..Εύχεσαι να ήταν καινούριο το βιβλίο.Να το ξαναδιάβαζες όλο από την αρχή και εύκολα.Αλλά η μουτζούρα είναι από πάνω.Όσο κι αν το σβήσεις,όσο κι αν το καθαρίσεις,αυτή θα έχει αφήσει το σημάδι της εκεί.Δεν θα φύγει ότι κι αν κάνεις..
Είναι ένα παιδί που κάνει ποδήλατο..Βγάζει τα ροδάκια του..Τρέχει,πετάει στα σύννεφα..Δεν υπολογίζει τίποτα......και πέφτει..Χτυπάει.Βλέπει το αίμα να τρέχει απο το σκισμένο πια παντελονάκι του.Τρέχει απο το γρατσουνισμένο του γόνατο.Πονάει.Φωνάζει.Στριγκλάει.Λέει ότι δεν θα ξαναοδηγήσει.Λέει ότι θα πετάξει το ποδήλατο.Κι όμως.Θέλει την βόλτα..Θέλει να νιώσει τον αέρα στα μαλλιά του....Αλλά το λάστιχο έχει σκάσει...Το παντελονάκι του έχει σκιστεί,και το σημάδι θα μείνει χρόνια στο γόνατό του..
Είναι μία ιστορία αγάπης.Μία αγάπη που έγινε έρωτας.Έρωτας με έναν άγνωστο.Τόσο αγνό.Τόσο εξωπραγματικό.Έρωτας με το πνεύμα ενός άλλου ανθρώπου.Μόνο με αυτό.Με την φωνή του...Με μία εικόνα..
Παραλλήρημα?Ναι ίσως..Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που αξίζει να παραλληρείς.Να βλαστιμάς τον εαυτό σου,και όχι μόνο.Από τις νύχτες αυτές,που δεν έχει κρύο,κι όμως τρέμεις.Κουκουλώνεσαι με την κουβέρτα σου,και το κρεβάτι σου αρχίζει να βρέχεται και να καίει από τα δάκρυά σου..Που διπλώνεσαι για να είσαι όσο πιο μακριά γίνεται από όλους..Από τον έξω κόσμο που δεν σε καταλαβαίνει..Που νιώθεις αυτό το κάψιμο μέσα σου,που άλλοι το λένε πεταλούδες του έρωτα,άλλοι κόμπο στο στομάχι,άλλοι απλά,σαν εμένα, παράπονο του εαυτού σου..Που δεν έπραξες σωστά όταν έπρεπε.Που δεν έκανες αυτά που πραγματικά ήθελες μακροπρόθεσμα.Που τώρα το λάστιχο έσκασε.Που τώρα πια μουτζούρωσες τις σελίδες και τίποτα δεν γυρνάει πίσω..
Και αναρωτιέσαι...Τώρα τί;Ξέρεις πως ο χρόνος είναι το καλύτερο γιατρικό.Ναι.Το ξέρεις.Ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα σου περάσει.Δεν θέλεις όμως.Φαντάζεσαι το μέλλον σου με αυτόν τον άγνωστο και δεν θέλεις να το χάσεις..Προσπαθείς να βάλεις κάποιον άλλον στην θέση του και δεν μπορείς..Προσπαθείς να νικήσεις τον εγωισμό σου...Να κάνεις αυτό που θέλεις..Αλλά δεν μπορείς..Ξέρεις ότι θα σου περάσει..Αλλά δεν θέλεις..
Περνάει ο χρόνος..Και ελπίζω να τα πάρει όλα αυτά μαζί του...Να τα πάρει ο διαολεμένος,και να μην τα ξαναφέρει πίσω...Να μου δώσει κουράγιο να κάνω αυτά που θέλω.Να αγαπάω όσους μ'αγαπάνε,με όλη μου την καρδιά..Γιατί δεν είναι εύκολο..Δεν είναι καθόλου εύκολο...
Κάποιοι άνθρωποι γεννήθηκαν για να είναι μαζί...Άλλοι γεννήθηκαν προσπαθώντας να το αποδείξουν αυτό.Να το αποδείξουν σε αυτούς τους ίδιους και στους γύρω τους..
Πέρασε το 2008...Να είμαστε χαρούμενοι για ότι μας έδωσε,και όχι για το ότι μας πήρε..Κι ας μας πήρε τα πάντα..Ας ελπίζουμε,το 2009 να μας φέρει πάλι κάτι πίσω απο αυτά που μας πήρε ο προκάτοχός του...
Χρονια πολλά λοιπόν..